Bloggen in plaats van tieten.

In 2009 is het niet meer voldoende om je tieten te laten zien in een overvolle kroeg. Als je echt schreeuwt om aandacht dan heb je een blog. Een blog om te laten weten wat voor gaaf persoon jij wel niet bent en die laat weten dat je bestaat.

Voor privé schending van je eigen privé wordt je in Nederland niet tegen jezelf beschermt. En terwijl toch een groot aantal aandachtzoekertjes niet het iq en eq heeft om te beseffen wat de gevolgen zijn. Behalve een waarschuwing voor je creditcard gegevens (om maar aan te geven wat mensen blijkbaar in staat zijn te delen met de wereld) kun je te pas en onpas alles over jezelf en je omgeving kwijt. Foto’s van jezelf op een mooie plek op het strand (als je een goed figuur hebt in zwemkleding) en de berichten dat je over een paar dagen op vliegvakantie naar een zonnig oord vertrekt.

Helaas heb je ook nog verteld waar je woont, foto’s laten zien van je nieuwe laptop en is er tot jouw grote verbazing bij je ingebroken zodra je weer thuis komt. Fantastisch, wat een wereld.

Natuurlijk is dit inbreken niet het ergste. Het gaat om de verandering van een persoon, de blogger gaat de reclame waarin hij speelt proberen te leven. De echtheid vervaagt naar de achtergrond. En wat wel echt is wordt in no-time gebagatelliseerd op het internet. Een opa die overleden is, is ineens een manier om weer een aantal reacties te krijgen. Verschrikkelijk.

Dit besef kwam bij mij pas later. Een vriendin heeft het me ooit verteld, en zei dat ik alleen maar positief was. Ik had tweehonderd Hyves ‘vrienden’ (toen nog veel) en zodra er iets tofs te melden was stond het op internet. Ze vond dit frustrerend want ze kon niet tegen mij op. Ze vond dat de diepte van de relatie die we hadden absoluut tot oppervlakkig bestempeld kon worden door mijn reclame-voor-mezelf-achtige houding. Ze had gelijk.

Misschien is het leuk dat er ineens tientallen mensen je een fijne verjaardag wensen. Alleen wetende dat ze dit alleen doen omdat ze via hyves/facebook automatisch op de hoogte worden gebracht en een berichtje op jouw blog hun weer meer aandacht geeft maakt me nu bijna misselijk.


Ps. Met het hierboven geschrevene doel ik niet op professionele bloggers of mensen die het doen ter ondersteuning van een hoger doel, het verdienen van geld, schrijven over hun specialisme, kunstvorm of te verkopen producten. Dat is wat mij betreft een ander verhaal en meer waar het voor bedoeld zou moeten zijn.

Door Lodewijck op 28-05-2009, 9:43 | 1 reactie(s)

Sokken zonder broertje of zusje.

Toen ik voor het eerst op mezelf ging wonen kwam ik er al snel achter dat mijn dekbedovertrek een soort allesetend koekiemonster type is.  Je stopt de was er separaat in, maar uiteindelijk zit de complete inhoud van je wasmachine binnenin je overtrek. Het gat in het overtrek is best klein, maar toch lukt het elke keer weer. Ik heb het anderen gevraagd en het schijnt normaal te zijn dat je voor je begint met drogen eerst je wasgoed daadwerkelijk moet zien te vinden en uiteindelijk losrukken van het natte en naar lentebloesem ruikende hoopje katoen.

Daadwerkelijk elk boxershort, slipje (huh?), tshirt of blouse wordt smakelijk verorbert en met veel kracht vast gehouden door mijn overtrek. Oh het is trouwens geen blouse, maar een overhemd. Vrouwen dragen blouses en mannen overhemden. Wie zegt dat je van magazines lezen niets leert heeft het mis. Daadwerkelijke levenslessen en voorwaarden voor succes (tegenwoordig heet dat carrière) vinden hier hun grondslag. Ik dwaal af.

Nu heb ik een soort overvol weeshuisje voor eenzame sokken gecreëerd in mijn kast (een leeg BjornBorg zakje heeft opnieuw nut gekregen en zorgt dat ze een plekje hebben waar ze elkaar kunnen vinden). Ik begin me af te vragen of ik er iets mee moet doen.

Eerder, toen mijn moeder de was nog deed en mijn Snoopy dekbed liefelijk Goodnight tegen me zei, kon ik een overtrek nog wel waarderen. Maar nu de ware aard naar boven komt zint het me toch niet. Het kan echter niet zo zijn dat er nu meer dan twintig sokken in een dekbedovertrek vertoeven waar ik elke avond heerlijk onder slaap. Logica zegt me dat ze waarschijnlijk ergens zijn blijven liggen.

Het gekke is dat de sokken ook nooit weer terug komen. Tevergeefs wachten zij (en ik ook!) op hun broer of zusje sok. De arme weesjes.

Omdat ik veel uit een tas leef kan het ook zijn dat ze gewoon ergens zonder id-bewijs zijn achtergebleven. Een hotelletje in een Nederlandse stad, ergens bij vrienden in het zuiden… of nog erger, ergens in het buitenland, na het wassen een riviertje af zijn gegaan… of ergens uitdrogen in een rijstveld!
Hoe zullen ze ooit hun weg naar huis vinden? Ik kan alleen maar hopen dat ze een nieuw leven hebben opgebouwd. Het gemaakt hebben als schoenpoetsdoekje, kortom een beter leven in warmere oorden.

Bij Hello Goodbye (fantastisch programma!) heb ik tot nu toe ook nog nooit een sok door de deur van Schiphol zien komen. Misschien moet ik daar in ieder geval met een bloemetje gaan staan. Levert in ieder geval interessante televisie op als ze me vragen wie ik opwacht. De realiteit is anders. Vandaag heb ik, hoe hard het ook moge klinken, nieuwe sokken gekocht. Het leven gaat door.

Door Lodewijck op 25-10-2008, 21:22 | 0 reactie(s)

Slettebak. Jij bent vies.

... zei ik tegen de vis.
 
Ik stop er één andere vis in en in een maand tijd zijn er ineens twintig visies. Leuk denk je dan. Maar als het dan te druk wordt schijten ze de hele kom vol en eten ze elkaars eten, of gewoon elkaar, op.
 
Zo is het dus ook met de aarde. Er zijn teveel mensen. Nu wil ik me best opofferen als de planeet daar een stuk beter van wordt. Maar afgelopen weekend zag ik een jongen een ander een klap verkopen in de binnenstad en dacht op dat moment dat er misschien beter bij iemand anders begonnen kon worden.
 
Bovendien heeft één persoon geen zin. Ik denk dat een miljard beter zou zijn. Niet dat ik hoop op een enge bacterie of virus ons allemaal van de planeet drijft. Of ja misschien toch, gewoon allemaal.
Als iedereen dood is hoeft ook niemand iemand te missen. Volgt u mij nog?
 
Dan mogen nu de dieren, die jaloezie, Co2 en genetische manipulatie nog niet kennen de aarde even gebruiken. Mogen zij nu ook eens? Dat is wel zo eerlijk.
Vroeger mocht ik ook slechts een deel van de vakantiereis met het computerspelletje spelen, mijn broertje wilde ook eens. Ook al was ik sterker, ik liet hem wel.
 
Denk je goed bezig te zijn met bio-brandstof (bio klinkt in ieder geval behoorlijk groen) blijkt dat je dan iemand anders zijn/haar voedsel afpakt. Alles heeft gevolgen.
Mijn kopje koffie van daarnet zorgt er weer voor dat ergens boeren waarschijnlijk te weinig geld voor hun oogst krijgen. Tevens is er weer schoon drinkwater minder, zijn er schoonmaakmiddelen die het milieu aantasten gebruikt voor het apparaat en komt de afval weer terecht op een grote vuilnishoop. De koffie moet wel snel klaar zijn waardoor er nogal wat stroom nodig is om het water in no-time warm te maken. Ik zelf raak er aan verslaafd, waardoor ik genoodzaakt ben dit vandaag nog minstens drie keer te herhalen en morgen mijn dag weer zo te beginnen.
Tevens krijg ik er dorst van waardoor ik een flesje spa blauw ga halen in een plastic fles waar weer de nodige afval uit ontstaat en oliewinning voor nodig was. Ik heb het liefst gekoeld dus pak eentje uit de koude kast, hij ziet er uit alsof er nog voldoende cfk’s inzitten en tevens energie verbruikt.


Ik denk er nog even over.

Door Lodewijck op 26-05-2008, 11:18 | 3 reactie(s)

Visitekaartjes en stelletjes.

Nu ik de kop schrijf denk ik nog eens goed na, als je een visitekaartje geeft. Dan wil je dus eigenlijk dat die persoon op 'visite' komt. Ik heb een hekel aan visite. Het geeft me het gevoel dat ik moet opruimen, schoonmaken en me beter voor moet doen dan dat ik ben. Ik prefereer langskomen. Kom maar langs en let niet op de rommel zeg ik altijd. Als ze echt goed hun best doen nemen ze nog een flesje mee van het een of ander (doe maar Merlot, en dan die van Norton, prima en kost maar 5 euro).

Momenteel heb ik geen relatie en ik relateer mezelf eigenlijk aan niemand. Dat maakt me heel flexibel en eigenlijk vind ik het nu prima. Ik hoef niemand te onderhouden en acties of uitgaven te verantwoorden. Er zijn mensen te ontmoeten, nieuwe plekken te ontdekken en er moet optimaal genoten worden van alles. Alles. Waarom tjak drinken als je nog geld bijeen kan sprokkelen voor Champagne of goede wijn. Nu kan ik nog vaker uit eten gaan dan ik honger heb en fatsoenlijke kado’s kopen voor vrienden en familie.

Maar de stelletjes, het zijn er veel en ze zijn overal. De Ikea lijkt voor mij verboden terrein en op sommige dagen mag ik niet in het park komen. Als ze me gespot hebben willen ze me altijd koppelen aan een bekende.

"Is dat niet wat voor jou?" of  "Waarom heb jij geen vriendin?" is ook een veel gehoorde. Het is een keuze. Ik heb er nu even geen behoefte aan en zoals als eerder geschreven, het 'komt zoals het komt'. Ik ben er niet eens mee bezig, ja nu. Dus toch.

Door Lodewijck op 15-04-2008, 14:03 | 2 reactie(s)

Halve hoofddoeken, Lissabon en tjak.

Niet de feiten, maar het verhaal, dat is belangrijk aldus de man. Het jongens- of meisjesboek. De exentrieke architect met sigaar beweerde tegen mij de oplossing te hebben voor het actueelste probleem van dit moment. Halve hoofddoeken.
't verschil tussen wel en geen hoofddoek is te groot, er moet iets tussenin zitten. Net zoals tussen twee bisquitjes. Daar hoort iets tussen, liefst met chocolade.
Dus als er nu mensen met halve hoofddoeken gaan rondlopen dan vult dat de leegte op en zorgt het ervoor dat beide kanten beter aan elkaar blijven plakken. Lekker blijven plakken.

ik vind het prima, maar mijn problemen zijn iets minder groot van aard. Mijn veter is vies. Nou horen Allstars een beetje vies te zijn (snap dat dan) maar ze zijn redelijk schoon met één heel erg vieze veter. Hij ruikt ook een beetje. Of ben ik dat.
Gisternacht stond ik in Lissabon met teveel Mojitos in een plas met tjak. En tadaaa een vieze veter. Nou heb ik maar één paar schoenen bij me en ik zit hier nog wel even.

Kijkt dat meisje nu naar mij? Ja! Ik moet misschien even cool doen, iets roepen over eigen bedrijf of in ieder geval laten weten dat ik ook Nederlander ben en niet van de categorie D-reizen. Ik houd erg van reizen maar niet van D-reizen. Waar staat de D van D-reizen voor? Vitamine D van de zon? Heet de oprichter Dirk? Is het omdat a- b- c- reizen.nl al geclaimd was? Naja beter dan c-reizen. Dan staat er creizen wat weer slaat op kinderen in een vliegtuig. Ik haat kinderen in een vliegtuig. En dat terwijl ze de enige zijn die daadwerkelijk goed kunnen zitten, wat zeuren ze dan. Die man voor ons zat te zweten als een bolletjesslikker en duwde direct zijn stoel achteruit, niet vragen. Nee gewoon mijn mooie macbookpro een tik geven terwijl we een dvd'tje aan het kijken zijn.
We hebben nog onze ventilatie dingetjes op zijn hoofd gericht om hem te helpen. Het hielp niet.
Ik vind het niet erg om in een vliegtuig te zitten, ik geniet er van. Ik geniet van vliegvelden, van verkeer en van mensen die onderweg zijn. Genieten is een te klein woord. Het is geluk.

De Portugezen hebben dat ook. Er waren gister twee Portugezen die afzonderlijk van elkaar moesten vertellen dat zij de wereld hebben ontdekt en dat de Nederlanders daar ook aan mee deden. Ze vinden mij cool.
Ik ga mijn MSN-naam veranderen, het is wel de bedoeling dat mensen die ik ken jaloers worden. Iets met het zwembad en het dakterras waar ik nu op zit. Oh en dat het is mooi weer, dat doet het ook altijd goed in de jaloezie factor. Hopen dat het in Nederland slecht weer is.
 
ps.
Ook zo'n vraag. Waarom heet roos roos? Wat mij betreft noemen we het vanaf nu vieze-witte-schilvers-tjak. Gadver. Waarom moest ik dat nu zien. Twee vriendinnen in het vliegtuig. Nou vriendin, als ik roos had zou ik willen dat een vriend of vriendin me daar van op de hoogte zou stellen. In ieder geval probeer ik daar dan iets aan te doen, geen zwarte kleding aan en Head&Shoulders gebruiken. Wat eigenlijk een bijzonder goede naam. De schouders ook. Dat ik dat nu pas door heb. De zon maakt me scherper denk ik. Conclusie: jaren de Philips Wake-up light gebruiken werkt dus gewoon niet, echt zon dat heb je nodig. Ik voel me beter dan ooit. Vitamine D.

Ah een bekende zegt jaloers te zijn via MSN. Gelukkig.

Door Lodewijck op 12-04-2008, 14:28 | 3 reactie(s)