Metromannen en schoudertassen
De metroman is passé en ik dank god op mijn blote knieën
Toen ik 2,5 jaar geleden uit mijn relatie stapte, verwachtte ik opgewekt, maar naïef eenzelfde vrijgezellenleven terug als voorheen.
De 1e maanden dacht ik nog dat mijn empatische vermogens de afgelopen jaren een gigantische groei hadden doorgemaakt (was meteen een geldige reden om de mislukte relatie definitief niet voor mijn conto weg te schrijven); mannen bleken ineens een scala aan emoties te hebben; ze waren kwetsbaar, gevoelig, sensitief en overbezorgd; ze hielden van winkelen en gebruikten mijn dagcrême. Ik vond het geweldig.
Een soort van vriendin waar je ook sex mee kon hebben.
Mijn irritatie begon toen ik met een vriend in de bioscoop zat, trieste film, ik moest zelf ook slikken en wilde een zakdoekje aan hem vragen en zag toen pas het hoopje ellende naast me, schokkende schouders, dikke tranen, ze drupten op zijn nieuwe zelfgestreken Armanibroek. Ik zakte wat onderuit en slikte de opkomende irritatie weg.
Pas toen hij ook geluid begon te produceren besloot ik dat hij voor de rest van de avond vooral dit intense verdriet alleen moest gaan verwerken.
De daarop volgende afspraken confronteerden me hetzelfde fenomeen.
De man was vrouw geworden.!
De man stond dichter bij zichzelf (ik wist al niet wat dat inhield toen vrouwen ermee kwamen) stelde zich open en dan ook wagenwijd, mocht huilen wat vaak en onverwachts gebeurde, ging mijn ramen zemen om zo zaken op een rijtje te zetten en kocht schoudertassen en erger nog vroeg mijn mening daarbij ...
De slappe lach die ik vaak kreeg maakte meteen een vroegtijdig einde aan deze ontluikende liefdes
Ik keek jaloers naar vriendinnen met een langdurige relatie.
Hun verstandhouding was er een van lange tijd, niet onderhevig aan absurde modeverschijnselen. De patronen waren gezamelijk opgebouwd, ze waren er ook tevreden mee. Hij deed te weinig in het huishouden en zij was onredelijk als ze ongesteld was. Het fenomeen metroman was geheel en al aan hen voorbij gegaan.
Zij klaagden over vuile onderbroeken die niet in de wasmand werden gedaan, het zich meester maken van de afstandbediening, afwas die niet in de machine werden gestopt; kleine standaardirritaties Het was alles waarvoor ik ooit was weggevlucht, maar de oubollige burgerlijkheid die me das had omgedaan, kreeg ineens nieuwe aantrekkingskracht . Ik zat ondertussen met een nieuwe aanwinst die bij alles vroeg 'hoe staat het me' en voorzichtig mijn maskara uiitprobeerde.
Maar gelukkig, het tijdperk metroman is afgelopen, passé, voorbij dus
Ik wacht nog even voor alle zekerheid, teveel lievigheid maakt me agressief merk ik en ik neem liever geen risico op dat gebied.
Zodra ik de 1e man ontdek die ongeschoren aan het bier met zijn vrienden op het terras vrouwenborsten punten geeft,
geef ik het sein brand meester. Tot die tijd zoek ik mijn vriendinnen wel op en loop ik wel wat vaker langs opengebroken straten waar mannen me vrolijk nafluiten, de wereld weer op zijn plek.
